Elektrisch rijden is als wielrennen

19-04-2016

Elektrisch rijden is als wielrennen

Vanaf het moment dat mijn ouders mij op mijn zevende meenamen op vakantie naar de Mont Ventoux ben ik geïntrigeerd door wielrennen. Niet alleen door de slanke frames, dunne bandjes en de bruin verbrande benen, maar vooral van de exclusiviteit die wielrenners uitstralen. Als wielrenner hoor je bij een select groepje dat zich kenmerkt door hun eigen gebruiken en rariteiten. Zo leerde ik al snel dat de scheidslijn tussen bruine en witte huid gerespecteerd moet worden, hoe groter het verschil, hoe getrainder de persoon in kwestie. Op de camping in Bedoin keek ik mijn ogen uit naar fietsers die met een oud shirt hun derailleurs schoonboende en luisterde ik graag naar fietsers die met gepaste trots vertelde hoeveel kilometers ze die dag gemaakt hadden.Niet zo heel veel later besloot ik dat ik toe wilde treden tot het clubje van de wielrenners. Toen ik voor het eerst op een racefiets zat voelde ik mij de koning te rijk. Met souplesse en snelheid liet ik gewone fietser achter me. Zoals de wieleretiquette betaamd groette ik andere fietsers met een knikje en daarbij kon ik het niet laten om toch even te kijken naar het merk fiets, waarbij ik als snel een voorkeur ontwikkelde voor Italiaanse merken. Had je geen fiets en kon je niet meepraten over tijden op de Ventoux, Alp d’ Huez of de Galibier dan werd je meewarig aangekeken. Of zoals Tim Krabbé, zelf ooit (semi)professioneel wielrenner, het zei in zijn boek de Renner; “Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.”

In 2014 ben ik begonnen als consultant bij EVConsult, waar we in een team van tien consultants op een innovatieve manier elektrisch vervoer zowel nationaal als internationaal naar een hoger niveau tillen. De wereld van het elektrisch vervoer was nieuw voor mij en ik was niet bekend met de etiquette van het elektrisch rijden. In juni 2014 zat ik voor het eerst in een elektrische auto. Al snel had ik door dat het rijden in een elektrische auto niet veel verschilt van wielrennen. Ik liet de gewone auto’s bij het stoplicht achter me en was verast door de geruisloze snelheid. Daarnaast begon ik te letten op andere elektrische auto’s, waarbij ik mezelf erop betrapte dat ik bij het passeren de andere bestuurder een knikje gaf ter herkenning. In gesprek met andere elektrisch rijders gaat het vaak over het maximale aantal kilometers van de accu. Elektrisch rijders zijn een select groepje binnen de autorijders zoals wielrenners een select groepje zijn binnen de fietsers. Alleen een elektrisch rijder snap de angst van een bijna lege accu en alleen een wielrenner snapt de angst van de gevreesde hongerklop.

Toch heb ik één groot verschil ontdekt; Als onderdeel van het EVConsult team kijk ik om als er een Tesla langsrijdt. Zodra ik op de fiets zit is mijn perceptie met betrekking tot elektrische voertuigen toch net iets anders; niets is erger dan ingehaald worden door een elektrische fiets wanneer je met het snot voor je ogen tegen de wind in fietst.

Deel deze pagina